ای خوش آن‌روزی که ما، در خانه مادر داشتیم            دیده از دیـدار رخسارش، مـنـوّر داشتیم

هر کسی جسم عزیزش روز بردارد، ولی،            ما که جسم مادر خود را به شب برداشتیم!

کاش آن‌روزی که تنها مادر ما را زدند            ما یکی را در میان کوچه، یاور داشتیم!

کاش محسن را نمی‌کشتند، تا ما غنچه‌‌ایی            یادگار از آن گلِ رعـنای پـرپـر داشتیم!

کاش آن ساعت که دانستیم بی مادر شدیم            جای آغوشش به خاکِ تیره، بستر داشتیم!

این در و دیوار می‌گرید به حال ما، که ما            مادری بشکسته پهلو پشت این در داشتیم!

مادر ما، رفت از دنیا در آن‌حالی که ما            گریه بر حالـش سر قـبر پـیـمبر داشتیم!

(میثم) از دل می‌‌سراید شعرِ جان‌سوزش، بلی            از عنایت ما به او چون لطف دیگر داشتیم